„promis jako sposób ocalenia świata przed — kompromis w miłości —
— miłość 1935—65, Abe i Bea, scenariusz pt. Kompromis, pełny metraż.
— mniej więcej w latach trzydziestych zamiast „kocham cię" ludzie zaczęli mówić „jesteś mi potrzebny(a)". Było to jakby nowe hasło, hasło kompromisu. Nie wystarczamy sobie, ale jesteśmy sobie potrzebni. Bądźmy razem (zamiast „bądź moją"), bądźmy ze sobą, spróbujmy.
— to ich prawo świadomej miłości, to ich wzajemne uznanie swego człowieczeństwa z czasem się przekształci w instytucję, która ich sobie podporządkuje, we wspólną autokreację, uregulowaną i uzewnętrznioną. Znajdą się w jej niewoli. Nie będą już parą z wyboru, swobodnym związkiem — staną się schematem związku, podwójną figurą, urzędem.
— skąd ja znam takie stadła, których obyczaje uzyskały rozgłos i choćby przez to nie mogą się rozłączyć
— ona jednak wychodząc z powstania będzie w ciąży i zaraz po wojnie urodzi syna, który teraz, dzisiaj, ma 20 lat i w „Hybrydach" pokpiwa sobie z „świadomego związku" swych poczciwych, drogich, zwariowanych starych.
— a może będą piękni w swym uspokojeniu i pogodzeniu z życiem, może nabiorą majestatu dojrzałości
— a może spotwornieją w tej swojej wzajemnej tolerancji i na starość dostąpią wysokiego stopnia groteski, staną się przysłowiowi“(9)