„Rok 1959 — setna rocznica urodzin doktora Ludwika Zamenhofa — miał jubileuszowy charakter. Poza kongresem warszawskim i gdańskim spotkaniem odbyło się wiele imprez, ukazało sporo publikacji o trwałej wartości. Powstał także, wkrótce potem wprowadzony w życie, pomysł nadawania z Rozgłośni Gdańskiej Polskiego Radia stałych audycji w międzynarodowym języku. Esperanckie programy — oczywiście pod redakcją profesora Józefa Toczyskiego, teraz już członka zarządu Światowego Związku Esperantystów — znalazły słuchaczy w całej niemal Europie, wywołując falę listów z wielkich ośrodków i małych zakątków, zawiązując stare i nowe przyjaźnie.
I jeszcze jedno warto tu wspomnieć w czasie sopockiej uroczystości dokonano w jugosłowiańskiej stoczni w Splicie wodowania statku zbudowanego dla Polskich Linii Oceanicznych. Statek ten na życzenie esperantystów Wybrzeża nazwano imieniem Zamenhofa. Nowoczesny frachtowiec wyposażony w pasażerskie kabiny pływa teraz z Gdańska i Gdyni do portów Dalekiego Wschodu szerząc dalekowzroczną ideę skromnego okulisty, który ogłaszając w Warszawie w 1887 roku swój projekt międzynarodowego języka nie śmiał podpisać go własnym nazwiskiem i użył pseudonimu — Doktoro Esperanto, co znaczy Mający Nadzieję.“(13)